We zijn allemaal god

Door Evert Lenos 

De lens

Stel je voor dat ieder mens in stilte aanwezig is. Niet als losse individuen, maar als waarnemers van één en dezelfde werkelijkheid. Voor ons ontvouwt de wereld zich niet rechtstreeks, maar door een gezamenlijke lens van bewustzijn.

Aan het einde van die lens ligt de toekomst. Niet als een vast punt, maar als een richting waarin alles beweegt. Wat nog moet gebeuren straalt ons tegemoet met een helderheid die tegelijk uitnodigt en verontrust.

Langs de randen van die blik verschijnt een stroom van beelden. Herinneringen van levens die we geleefd hebben, kennis die de mensheid heeft opgebouwd, patronen van gedrag, angst, liefde, strijd en verbondenheid. Alles is zichtbaar. Alles is aanwezig. Niet buiten ons, maar verweven met de manier waarop wij waarnemen.

En terwijl we kijken, ontstaat een ongemakkelijke gedachte:
misschien delen we niet alleen de wereld…
misschien deelt de wereld zichzelf met ons.

Wat als bewustzijn geen eigendom is van individuen, maar één ervaring die zich door velen uitdrukt? Wat als wij niet naar het geheel kijken, maar het geheel zichzelf door ons laat zien?

Dan blijft er één vraag die groter is dan het mysterie zelf:
als alles zichtbaar zou zijn — alles begrijpelijk —
zou je dat werkelijk willen weten?

De lens en het collectieve bewustzijn

De lens waar we door kijken is geen fysiek object, maar een ervaring. Het is hoe bewustzijn zichzelf manifesteert door de ogen van velen tegelijk. Door deze lens worden persoonlijke herinneringen, keuzes en emoties niet alleen individueel ervaren, maar verweven met het hele web van de mensheid.

Elke gedachte, elk gevoel, elk besluit draagt bij aan het beeld dat we collectief waarnemen. De lens toont niet alleen wat wij zien, maar ook hoe alles met alles verbonden is: de geschiedenis van een volk, de wetten van de natuur, de wetenschappelijke ontdekkingen, de tragedies en triomfen van generaties. Alles is onderdeel van hetzelfde weefsel, zichtbaar vanaf een punt dat niemand volledig kan claimen.

Er is iets zowel bevrijdends als overweldigends aan deze gedeelde blik. Het bevrijdt, omdat het ons laat voelen dat we nooit volledig alleen zijn. Onze ervaringen zijn stukjes van een groter geheel, en het besef daarvan kan troost en betekenis geven. Tegelijkertijd is het overweldigend, omdat het inzicht ons confronteert met de immense omvang van kennis en ervaring. Zou je werkelijk alles willen weten, alles willen zien, alle verhalen tegelijk kunnen ervaren?

In die spanning tussen verwondering en twijfel ligt de kern van ons menselijke bestaan: de lens laat ons voelen dat wij tegelijk uniek en onderdeel van een groter bewustzijn zijn. Het is geen kracht of eigendom; het is een proces van waarneming dat zich constant uitbreidt en opnieuw vormgeeft.

Door deze lens wordt duidelijk: misschien zijn wij niet afzonderlijke individuen die de werkelijkheid bekijken, maar de werkelijkheid die zichzelf ervaart, door velen tegelijk. En dat is zowel prachtig als ontzagwekkend.

De toekomst door de lens

Aan het einde van de lens ligt de toekomst, helder en toch onzeker. Het is geen bestemming die vastligt, maar een stroom van mogelijkheden die ons uitnodigt om te kiezen, te voelen, te handelen. Door de lens zien we niet alleen wat komt, maar ook hoe onze keuzes verweven zijn met het grotere geheel. Iedere handeling, hoe klein ook, echoot door het netwerk van bewustzijn dat wij allemaal delen.

Het is een inzicht dat tegelijk krachtig en beangstigend is. Want als we werkelijk alles konden zien en weten, zouden we dan nog kunnen leven zoals we nu doen? Zou de vrijheid van keuze betekenisvol blijven als het volledige plaatje zichtbaar is? De lens laat ons voelen dat kennis zowel een geschenk als een last is, een spiegel van ons verlangen naar controle en ons vermogen tot verwondering.

Misschien is dat de diepste les van de lens: het gaat niet om het volledig begrijpen, maar om het ervaren. Om aanwezig te zijn in het moment dat zich ontvouwt, terwijl we weten dat wij deel zijn van iets dat groter is dan wijzelf.

Het leven als leerschool

Door de lens van bewustzijn zien we dat ons bestaan niet beperkt is tot één moment of één leven. Alles wat we ervaren, alle keuzes en lessen, zijn stukjes van een groter leerproces. Het leven zelf is een school, waarin iedere ervaring — vreugde, verdriet, succes of falen — een kans biedt om te leren en te groeien.

Dit betekent dat elk mens, elk bewustzijn, niet alleen in dit leven kijkt, maar in veel levens. Onze ervaringen stapelen zich op, verweven zich met de ervaringen van anderen, en vormen een collectief geheugen waarin wijsheid, inzicht en begrip zich langzaam ontwikkelen.

Door dit perspectief verandert alles wat we meemaken: geen ervaring is zinloos, geen les verloren. Elk moment is een stap in een reis die groter is dan wijzelf, een voortdurende oefening in begrip, empathie en bewustzijn.

De lens laat ons zien dat wij niet slechts waarnemers zijn van de werkelijkheid, maar leerlingen van het leven zelf — en het leven zelf is een meesterlijke, eindeloze school. Elke ervaring, elke les, elke ontmoeting, draagt bij aan onze groei, en uiteindelijk aan het grotere bewustzijn waarin wij allemaal samenkomen.

En zo eindigt de blik door de lens niet met een antwoord, maar met een vraag — de vraag die ons allemaal verbindt:
als alles zichtbaar zou zijn, alles begrijpelijk, alles voelbaar…
zou je dat werkelijk willen weten?