De Grote Depressie 2026-2039: dit staat ons te wachten

Link: Tradingview

Door Evert Lenos

Waarom deze tijd zo vreemd aanvoelt

Veel mensen voelen het, ook al vinden ze het lastig om het onder woorden te brengen. De wereld oogt instabiel. Economie, politiek, oorlog, technologie en vertrouwen lijken gelijktijdig te verschuiven. Crisis volgt op crisis, maar toch voelt het niet als pure chaos. Eerder alsof we ons bevinden in een fase die vreemd genoeg bekend aanvoelt.

"Alsof dit eerder is gebeurd."

De officiële verklaringen blijven vaak oppervlakkig: pech, pandemie, oorlog, beleid of toeval. Maar wie iets verder kijkt, ziet patronen. Herhaling. Ritme. Geen exacte kopie van het verleden, maar wel herkenbare structuren.

"De vraag is daarom niet of het misgaat. De vraag is: waar in de cyclus bevinden we ons?"

Waarom deze tijd niet toevallig is — en waarom gewone mensen dit kunnen begrijpen

Het ‘draaiboek’ van de markt

Het woord draaiboek roept al snel weerstand op, alsof alles vooraf is afgesproken. Dat is niet wat hier wordt bedoeld. Een draaiboek betekent niet dat elke gebeurtenis vastligt, maar dat grote systemen — zoals markten en economieën — zich gedragen volgens terugkerende patronen.

Dat is geen geheim en geen complot. Het is simpelweg menselijk gedrag op grote schaal: optimisme, overmoed, ontkenning, angst, herstel en herhaling. Markten zijn geen rekenmachines; ze zijn verzamelingen mensen. En mensen reageren voorspelbaar, zeker in grote aantallen.

Waarom markten geen toeval zijn

Wie een beursgrafiek over een periode van honderd jaar bekijkt, ziet geen willekeurige krabbels. Er verschijnen golven: lange bewegingen omhoog, gevolgd door complexe correcties. Dat komt doordat groei energie kost. Net zoals een lichaam niet eeuwig kan sprinten, kan een economie niet eindeloos versnellen.

Na lange periodes van groei volgt onvermijdelijk een fase van afkoeling, herverdeling en herstructurering. Dat is geen falen van het systeem; dát is het systeem.

Elliott Wave: geen magie, maar een taal

Elliott Wave is geen voorspelmachine. Het is een beschrijvingstaal voor massapsychologie. In eenvoudige termen: mensen bouwen hoop op, die hoop wordt euforie, euforie slaat om in overdrijving, waarna ontkenning volgt, vervolgens angst en uiteindelijk hergroepering.

Dit proces speelt zich niet af in dagen of maanden, maar soms over decennia. Daarbij geldt een cruciale regel: hoe langer en krachtiger een groeifase is, hoe complexer en langduriger de correctie die erop volgt. Dat inzicht is essentieel om onze tijd te begrijpen.

De fout die veel mensen maken over 1929

Vaak wordt gedacht dat de beurscrash van 1929 gelijkstaat aan de Grote Depressie. Dat is onjuist. De crash zelf was relatief kort; de nasleep duurde decennia.

Na 1929 stortte het vertrouwen in, volgden bankruns, explodeerde de werkloosheid, radicaliseerde de politiek en werd oorlog uiteindelijk een uitweg. Niet omdat iemand dat wilde, maar omdat systemen onder extreme druk altijd naar ontlading zoeken.

De New Deal in de Verenigde Staten was dan ook geen idealistisch experiment, maar een noodmaatregel: een poging om een maatschappij bijeen te houden na een extreme correctie.

En nu? Waar staan we vandaag?

De kern van deze tijd is eenvoudig samen te vatten: de wereldeconomie heeft bijna honderd jaar in een uitzonderlijke groeifase verkeerd. Die groei werd gedragen door schuld, globalisering, financiële innovatie, dollarhegemonie en steeds grotere markten.

Volgens de logica van Elliott Wave is zo’n lange groeifase nooit “gratis”. De correctie die volgt is geen korte crash, maar een langdurige periode van zijwaartse herstructurering. Nieuwe berekeningen wijzen erop dat deze fase waarschijnlijk geen 35 jaar duurt, maar eerder 22 à 23 jaar.

Het gaat daarbij niet om een permanente daling, maar om grote bewegingen omhoog en omlaag, weinig structurele vooruitgang en veel onzekerheid. Dat voelt chaotisch, maar past binnen een herkenbaar historisch patroon.

Waarom Europa en Amerika nu uit de pas lopen

Historisch gezien loopt Europa vaak achter op de Verenigde Staten. Europa leert van Amerikaanse crises en reageert later, maar soms collectiever. Het is goed mogelijk dat Europa een New Deal-achtige fase ingaat, gericht op stabilisatie, investeringen en het bewaren van sociale rust, terwijl Amerika zich beweegt richting herpositionering, machtspolitiek en een focus op technologie en defensie.

Dit is geen waardeoordeel, maar een structureel verschil in timing.

“Maar dit is toch alleen kennis voor elites?”

Dat is misschien wel de grootste misvatting. Machthebbers beschikken over diploma’s, adviseurs en toegang tot informatie, maar patronen zijn zichtbaar voor iedereen die kijkt. Grafieken zijn openbaar. Geschiedenis is openbaar. Menselijk gedrag is herkenbaar.

Je hoeft geen bankier te zijn om te zien dat extreme groei geen eeuwig leven heeft, dat lange correcties normaal zijn en dat politieke spanning hoort bij economische herstructurering. Inzicht is geen elite-eigendom; aandacht is schaars.

Wat dit betekent voor gewone mensen

Dit inzicht is geen belofte van rijkdom. Het is iets veel waardevollers: mentale helderheid. Het helpt om te begrijpen waarom hard werken niet altijd wordt beloond, waarom politiek radicaliseert, waarom onzekerheid geen persoonlijk falen is en waarom snelle oplossingen zelden werken.

Maar er is nog een diepere laag die zelden wordt benoemd.

Na periodes van grote ontwrichting volgt wederopbouw. Mensen krijgen stabiele banen, stijgende inkomens en toenemende zekerheid. Elke volgende generatie begint vanuit een betere uitgangspositie dan de vorige. Dat is decennialang zichtbaar geweest, ook in Nederland. Die vooruitgang voelt vanzelfsprekend, bijna als een recht.

Op lange termijn creëert diezelfde voorspoed echter een structureel probleem. Vermogen hoopt zich op, schulden groeien mee en risico’s worden steeds verder naar de toekomst verschoven. Geld verliest zijn directe relatie met productiviteit. Het systeem raakt verzadigd. In zo’n fase kan de cyclus niet opnieuw beginnen zonder een fundamentele correctie.

Die correctie betekent in de praktijk dat opgebouwde welvaart aan waarde verliest. Niet altijd plotseling of zichtbaar, maar geleidelijk en systemisch. Via inflatie, veranderende regelgeving, herstructurering van schulden en verschuivende spelregels verdampt koopkracht. Voor gewone mensen voelt dit als afpakken — en functioneel is dat ook wat er gebeurt.

Dat overheden en instituties dit nooit zo zullen benoemen, is begrijpelijk. Openlijk erkennen dat welvaart moet worden teruggebracht om het systeem werkbaar te houden, is maatschappelijk en politiek nauwelijks te verkopen. Toch verandert dat niets aan het mechanisme zelf.

De recente hervorming van het Nederlandse pensioenstelsel laat dit spanningsveld scherp zien. Pensioenfondsen worden verplicht meer risico te nemen en actiever te investeren in een periode van structurele instabiliteit. Onder het verhaal van modernisering en eerlijkere verdeling wordt zekerheid ingeruild voor volatiliteit. In een langdurige correctiefase betekent dat vrijwel onvermijdelijk koopkrachtverlies.

Wie deze patronen overziet, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat deze uitkomst wordt geaccepteerd. Niet als expliciet doel, maar als noodzakelijk gevolg. Niet omdat individuen kwaad willen, maar omdat het systeem anders vastloopt. Vanuit dat perspectief is dit geen ongeluk, maar een functionele reset.

Wie patronen ziet, raakt minder in paniek. Wie minder in paniek raakt, maakt betere keuzes.

Geen toeval, geen almachtige regie, maar structuur

Leven we in een bizarre tijd? Ja. Is alles toeval? Nee. Is alles perfect gestuurd? Ook niet. We leven in een fase waarin oude structuren hun grenzen hebben bereikt en nieuwe nog niet stabiel zijn. Dat voelt ongemakkelijk, maar het is niet nieuw.

Het zogenoemde draaiboek van de markt is geen geheim document. Het is zichtbaar in geschiedenis, grafieken en menselijk gedrag. En het belangrijkste:

Je hoeft geen elite te zijn om het te begrijpen. Je hoeft alleen bereid te zijn om te kijken.