Van Rouw naar Herinnering: De beweging die bleef nadat alles stilviel
Door Evert Lenos Toen de Tijd Gebroken Was Toen Linda stierf, stond niet alleen mijn wereld stil; ook de tijd leek zijn betekenis te verliezen. De toekomst waar ik op had gerekend verdween, en het verleden voelde ineens dichterbij dan ooit. Rouw bleek geen einde, maar een breuk in de vanzelfsprekendheid van het leven. Lang dacht ik dat rouw een fase was die je moest doorlopen, iets dat afgerond kon worden. Maar rouw bleek geen doorgang te zijn—het was een ruimte, een stilte waarin iets anders begon te spreken. Dit verslag biedt geen spirituele handleiding en geen verklaring voor verlies. Het is een beschrijving van een beweging die langzaam zichtbaar werd: de beweging van herinnering. “Rouw was geen einde. Het was een opening. ” Waar Pijn Geen Vijand Meer Was Het verlies van Linda bracht pijn die niets verklaarde en niets verzachtte. Alles wat ik dacht te weten over controle, toekomst en betekenis stortte in. Wat overbleef, was eenvoudige aanwezigheid bij wat er was. Precies in ...