Beroofd door Justitie en de Gemeente: Hoe de Overheid levens verwoest

Door Evert Lenos

Ongegeneerde Roof door Justitie en Gemeente

DMijn zaak staat symbool voor hoe machtsmisbruik door overheidsinstanties burgers niet alleen juridisch, maar ook financieel en emotioneel volledig kan uitputten. Ondanks mijn vrijspraak na jarenlange strijd bleef de schade—zowel materieel als immaterieel—onherstelbaar groot. Dit verslag laat zien hoe foutief handelen van de overheid leidde tot een neerwaartse spiraal van financiële ruïnering, emotionele uitputting en voortdurende afhankelijkheid van de bijstand.

Met een onterechte aanklacht in de bijstand

Een van de schrijnendste aspecten van deze zaak is dat ik, zelfs na mijn vrijspraak, financieel niet in staat was om uit de bijstand te komen. Na het overlijden van mijn vrouw en een zeer moeilijke periode rondom haar ziekte, kwam ik in een emotionele en financiële crisis terecht. Tijdens deze periode had ik meerdere keren contact met de gemeente Zaanstad en werd ik geconfronteerd met een gebrek aan medemenselijkheid en begrip voor mijn situatie.

Toen ik tijdelijk afhankelijk werd van de bijstand, probeerde de gemeente een aanzienlijk bedrag terug te vorderen nadat ik twee nabestaandenpensioenuitkeringen ontving. Dit gebeurde op basis van informatie van het Inlichtingenbureau, waarbij een terugkijktermijn werd gehanteerd die juridisch niet houdbaar bleek. Uiteindelijk verloor de gemeente deze zaak, maar de impact op mijn leven was groot.

Ironisch genoeg legde dezelfde overheid die mij onterecht aanklaagde, na mijn vrijspraak opnieuw een terugvordering op voor bijstand, terwijl bekend was dat een deel van het geld afkomstig was van eerder onterecht in beslag genomen middelen. De financiële ellende werd voortgezet door bureaucratische regels die elke vorm van menselijke maat lijken te missen.

De rol van beslaglegging en waardeverlies

Tijdens het strafrechtelijk onderzoek werden mijn cryptovaluta in beslag genomen. Hoewel ik uiteindelijk €21.793,45 terugkreeg van het Ministerie van Justitie en Veiligheid, weerspiegelde dit bedrag niet de werkelijke waarde op het moment van de beslaglegging. De cryptovaluta werden maanden later verkocht tegen een aanzienlijk lagere marktwaarde, waardoor ik een financieel verlies leed van ruim €80.441,10, gebaseerd op mijn maandelijkse inkomsten uit cryptohandel van €2.693,04 over bijna 30 maanden.

De overheid compenseerde dit verlies niet. De schade bleef volledig voor mijn rekening, ondanks mijn vrijspraak. Deze financiële kaalslag werd verergerd doordat de gemeente Zaanstad mij verplichtte de ontvangen bijstandsuitkering van €4.659,94 terug te betalen, een situatie die nota bene door overheidsacties zelf was veroorzaakt.

Ik besloot het bedrag van €4.659,94 terug te betalen, evenals andere noodzakelijke uitgaven, waaronder:

• Afkoop grafrechten en onderhoudskosten voor mijn overleden vrouw

• Groot onderhoud aan mijn auto

• Schuld voor grafkosten

• Eenmalige schenking aan mijn dochters

• Gedenkfoto’s en achterstallig onderhoud

Na deze uitgaven hield ik slechts €774 over—niet genoeg om financiële stabiliteit te herwinnen. Hierna moest ik opnieuw een beroep doen op de bijstand. De blijvende schulden en afhankelijkheid van de bijstand tonen de structurele onrechtvaardigheid van het systeem.

Verstikkende bureaucratie en ontmenselijking

Mijn ervaring met de gemeente Zaanstad kenmerkt zich door bureaucratie, gebrek aan menselijke maat en een ogenschijnlijk systematische benadering waarbij vertrouwen in de burger ontbreekt. Ondanks mijn vrijspraak ontving ik verzoeken om:

• Een specificatie van het volledige bedrag van €21.793,45, dat nooit door het Ministerie van Justitie en Veiligheid was verstrekt.

• Bankmutaties, betalingsbewijzen en schenkingen te overleggen, wat resulteerde in een enorme administratieve last.

Deze ervaringen laten zien dat de gemeente zich vaak verschuilt achter regels en wetgeving, zonder rekening te houden met de menselijke consequenties voor burgers in kwetsbare situaties.

Emotionele en fysieke tol

De cumulatieve impact van jarenlange bureaucratische strijd, terugvorderingen, onterechte beschuldigingen en het verlies van mijn vrouw heeft een zware tol geëist op mijn emotionele en fysieke gezondheid. Ik ontwikkelde ernstige aandoeningen, zoals hart- en nierfalen, en voelde me jarenlang te zwak om nieuwe juridische procedures te starten, ondanks dat ik recht had op schadevergoeding.

Het verlies van stabiliteit, vertrouwen in de overheid en de blijvende impact op mijn gezin zijn onschatbaar. Mijn dochter moest alles van dichtbij meemaken, terwijl ik alles opofferde om haar enige toekomst te kunnen bieden.

Nieuwe ontwikkelingen: procedure schadevergoeding gestart

Waar ik eerder aangaf dat ik de kracht niet meer had voor juridische stappen, heb ik inmiddels een procedure gestart bij de Rechtbank Amsterdam. Dit betreft een Verzoekschrift Schadevergoeding na Vrijspraak op grond van artikel 89 en 591a Sv, met betrekking tot de financiële schade die ik leed door het onterecht in beslag nemen van mijn crypto-activa en de daaropvolgende gebeurtenissen.

Deze stap werd noodzakelijk door de misleidende en leugenachtige houding die ik jarenlang bij diverse overheidsinstanties ervoer, waaronder:

• Officieren van het Openbaar Ministerie

• Rechercheurs van de FIOD

• Afdeling Juridische Zaken van de gemeente Zaanstad

• Juristen van de Tweede Kamer

• Leden van hoorcommissies

• Het Woo-team van de NCTV

Belangrijke juridische punten:

• Het door het Ministerie van Justitie en Veiligheid uitgekeerde bedrag van €21.793,45 is een schadevergoeding na vrijspraak.

• Dit bedrag is geen inkomen of vrij beschikbaar vermogen. De uitbetaling en waardebepaling zijn volledig door Justitie vastgesteld; ik had hier geen zeggenschap over.

• De terugvordering van €4.659,94 door de gemeente is in strijd met de Participatiewet, omdat schadevergoedingen na vrijspraak expliciet buiten de reikwijdte van deze wet vallen.

Casemanager erkent misverstand

Bij een recent telefonisch gesprek met mijn casemanager van de gemeente Zaanstad werd duidelijk hoe ingrijpend dit misverstand ook aan hun kant was. Zij gaf aan geschokt te zijn en dacht aanvankelijk dat het ging om inkomsten. Ze vroeg zelfs of ik wilde dat de gemeente een procedure hiertegen zou opstarten. Ik heb dit geweigerd, omdat ik juist wil dat de rechtbank zich hierover uitspreekt. Een uitspraak van de rechtbank creëert jurisprudentie, die kan voorkomen dat andere gemeenten in vergelijkbare gevallen burgers onterecht terugvorderingen opleggen.

Indien de rechtbank mijn verzoek toekent, wordt bevestigd dat de terugvordering niet alleen feitelijk, maar ook juridisch onrechtmatig was. Dit benadrukt dat soortgelijke handelwijze binnen Zaanstad mogelijk bij anderen ook onrechtmatig wordt toegepast.

Een falend systeem: hoe burgers in armoede worden gedreven

De zaak laat zien hoe machtsmisbruik, gebrek aan menselijke maat en verstikkende bureaucratie samenkomen om onschuldige burgers in armoede te drijven. Het systeem biedt geen waarborgen om deze fouten te herstellen, zelfs niet na vrijspraak. Integendeel, de financiële schade, psychologische tol en blijvende afhankelijkheid van uitkeringen worden volledig genegeerd.

Kernproblemen:

• Onterechte beslaglegging zonder volledige compensatie

• Terugvordering van uitkeringen door dezelfde overheid

• Verlies van vertrouwen in rechtvaardigheid door bureaucratische regels

Oproep tot actie:

• Een onafhankelijk compensatiesysteem opzetten

• Terugvordering van uitkeringen in dergelijke gevallen verbieden

• Persoonlijke verantwoordelijkheid van ambtenaren eisen

Mijn verhaal is slechts één voorbeeld van een groter probleem en benadrukt de dringende noodzaak van hervormingen die een einde maken aan de ontmenselijking van het systeem.