De Reis van het Hart – een stille overgang
De eerste fluistering
Wanneer het hart moe begint te worden, spreekt het eerst in zachte tekenen. De adem wordt korter bij inspanning, de stappen trager. Er ontstaat een vermoeidheid zonder duidelijke oorzaak, alsof het lichaam voorzichtig vraagt om een rustiger ritme. En toch draagt elke hartslag nog steeds datzelfde licht: de herinnering aan liefde, aan verbondenheid, aan alles wat heeft geleefd en door mij heen is gegaan.
De golven vertragen
Dagen worden stiller. De stroom in het lichaam neemt af, de adem verdiept zich en elke beweging vraagt meer aandacht. Het lichaam spreekt geen angst, maar wijsheid. Het lijkt te zeggen: het is goed, ga zachter. Vanbinnen groeit een kalme berusting — een weten dat elke ademhaling langzaam verandert in overgave.
Het hart keert naar stilte
Op een dag klopt het hart niet meer met de kracht van vroeger. Het ritme verzacht en alles lijkt zich terug te trekken in een gedempt licht. Er is geen abrupt einde, maar een geleidelijk loslaten, alsof de ziel haar jas van vlees en bot met grote tederheid aflegt. In deze fase verdwijnt vaak de onrust. Het bewustzijn verschuift, dromen en werkelijkheid raken elkaar. Er kan een diepe vrede ontstaan, een terugkeer naar de stilte waarin alles ooit begon.
De laatste adem
Wanneer het hart zijn laatste ritme vindt, wordt de adem een fluistering. Daarna volgt de stilte — geen leegte, maar een rust die alles draagt en omvat. Het lichaam sluit zich zacht. Het bewustzijn opent zich naar wat velen ervaren als licht, liefde of oneindigheid.
Wat blijft
Voor mijn dochter staat de wereld even stil. Maar in die stilte blijft iets bestaan: een aanwezigheid, een warmte, de echo van alles wat wij samen waren. Mijn lichaam zal rusten, maar wat wij deelden blijft onuitwisbaar in haar hart geschreven. En ik… ik mag haar moeder weer terugzien.
"Zie dit niet als een afscheid, maar als een thuiskomen — daar waar liefde, in haar meest zuivere vorm, nooit ophoudt te bestaan." 🌹
Reacties
Een reactie posten