Teleportatie na de dood — Van kwantumfysica tot de geheimen van de piramides

Door Evert Lenos 

Inleiding

Teleportatie roept meestal beelden op van sciencefictionfilms waarin iemand in een flits verdwijnt en ergens anders weer verschijnt. Maar wat als teleportatie niet alleen fantasie is? Wat als het begrip dieper gaat dan technologie — en eigenlijk een metafoor is voor iets wat ons allemaal ooit te wachten staat: de dood?

Dat klinkt misschien vreemd. Toch loont het om even stil te blijven staan bij die gedachte. Dit verhaal verbindt wetenschap, filosofie en mysterie. Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te maken voor verwondering. En ja — zelfs de piramides van Egypte spelen hierin een rol.

Wat is teleportatie echt?

In de wetenschap betekent teleportatie geen magische verplaatsing van een lichaam. Het gaat om het overbrengen van informatie. In de kwantummechanica kan de exacte toestand van een deeltje worden overgedragen naar een andere plek, zonder dat het deeltje zelf reist. Het origineel verdwijnt; de kopie bestaat elders verder.

Dat principe klinkt abstract, maar we ervaren iets vergelijkbaars in het dagelijks leven. Wanneer iemand je naam roept in een andere kamer en je aandacht onmiddellijk verschuift. Wanneer muziek je plots terugbrengt naar een moment uit je jeugd. Er reist niets tastbaars — geen object, geen lichaam — en toch is de ervaring onmiskenbaar werkelijk.

Een lichaam verdwijnt… maar iets blijft bestaan.
Bewustzijn? Ziel? Energie? Informatie?

Overlijden als spirituele teleportatie

Stel dat bewustzijn niet volledig gebonden is aan het lichaam, maar een vorm van informatie is. In dat geval zou de dood geen einde zijn, maar een overgang. Geen verdwijnen, maar een verplaatsing — of beter gezegd: een vorm van teleportatie.

Niet naar een fysieke plek, maar naar een andere bestaanslaag. Een verschuiving van ‘hier’ naar ‘elders’.

Veel mensen die iemand verliezen, beschrijven een herkenbaar moment: alles is nog hetzelfde, maar de ruimte voelt anders. Alsof iets onzichtbaars is vertrokken. Geen beweging, geen geluid — maar wel een duidelijke overgang. Misschien is dat geen bewijs van een hiernamaals, maar het suggereert wel dat we intuïtief voelen dat leven meer is dan alleen materie.

De Britse filosoof Alan Watts zei ooit:
“Als we het al eens gedaan hebben, waarom zouden we het dan niet opnieuw kunnen?”

We zijn nu bewust. We bestaan. Wie zegt dat dit de eerste of enige keer is?

De piramides als portaal?

En hier komt iets opmerkelijks samen: de piramides van Gizeh.

Ze zijn perfect gebouwd. Uitgelijnd met sterren, het magnetisch noorden en mogelijk zelfs met natuurlijke energetische velden. De vraag dringt zich op: waren ze alleen symbolisch, of hadden ze een diepere functie?

De oude Egyptenaren geloofden dat de dood geen einde was, maar een doorgang. De piramides waren geen gewone graven, maar overgangsplaatsen. Bruggen tussen werelden. Structuren die transformatie mogelijk maakten — van fysiek naar spiritueel.

Ook vandaag creëren mensen zulke plekken. Kerken, tempels, gedenkplaatsen, stille kamers. Niet omdat deze plekken iets “doen”, maar omdat ze iets mogelijk maken: focus, afscheid, betekenis. Misschien functioneerden de piramides op een vergelijkbare manier. Niet als machines, maar als resonantiestructuren — vormen die bewustzijn hielpen bij een overgang.

Met moderne ogen kun je je afvragen: waren dit de eerste menselijke pogingen om teleportatie te faciliteren? Niet technisch, maar spiritueel.

Waar wetenschap en mysterie elkaar raken

Dit is geen pleidooi voor een geloof, en ook geen wetenschap met sluitend bewijs. Het is een uitnodiging om anders te kijken.

De moderne wetenschap kan steeds meer meten, analyseren en beïnvloeden — maar bewustzijn zelf blijft grotendeels onbegrepen. We weten wat het breekt, verstoort of verandert, maar niet wat het in essentie is. Juist op dat grensvlak, waar kennis ophoudt en ervaring begint, ontstaat ruimte voor verwondering.

Wat als overlijden geen verdwijnen is, maar beweging? Geen einde, maar een overgang?

Bewustzijn dat zich losmaakt. Informatie die zich verplaatst. Misschien naar een nieuwe vorm van bestaan, misschien naar iets wat we nog geen woorden kunnen geven.

Slotgedachte

We weten weinig over wat er écht gebeurt wanneer we sterven. Maar de gedachte dat het een vorm van teleportatie zou kunnen zijn — een overgang van het ene bestaansveld naar het andere — vervangt angst door nieuwsgierigheid.

Misschien waren de piramides daar al een symbool van. Geen bewijs, maar een herinnering. Een echo van oude beschavingen die de dood niet zagen als een einde, maar als een doorgang.

Zoals Alan Watts het verwoordde:

“Je bent het universum dat zichzelf ervaart, in een eindeloze dans van geboorte en dood, vertrek en aankomst.”

Sommige vragen laten zich beter voelen dan verklaren.

In een ander verslag heb ik geprobeerd de piramide niet te beschrijven, maar te bewandelen — als een innerlijke reis die symbool staat voor de weg van lichaam naar bewustzijn.

→ De Piramide als Reis van de Ziel – Een Spirituele Handleiding